"گاهی اوقات آدم مجبور میشود که برای بیان بعضی حسهای مهجورش، به زمانهای مهجورتری پناه ببرد. وزن مثنوی برای من چیزیست همیشه جدا و همیشه جاری. شاید این صفت را حرفهای مولوی به این وزن بخشیده، که با کیفیت حس من هماهنگی داشت و در نتیجه حس من به این صورت بیان شد. به خدا این وزن صفت خوبی دارد. خوبی مهجور میماند، اما کهنه نمیشود و نمیمیرد."
از گفتگوی فروغ فرخزاد با م.آزاد، نقل شده از کتاب زنی تنها، نوشته سیروس طاهباز، انتشارات زریاب، ۱۳۷۶
